Word |
English & Tamil Meaning |
|---|---|
| ஊரார் | ūrār n. <ஊர். 1. Inhabitants of a village or town; ஊரவர். மறைபெற லூரார்க் கரிதன்றால் (குறள், 1180). 2. Others, strangers, those who are not one's own people; |
| ஊராளி | ūr-āḷi n. <id.+. 1. Ruler, magistrate, headman of a village; ஊரதிகாரி. (பஞ்சதந்.) 2. Member of a caste of agricultural labourers found in the districts of Madura and Trichinopoly; 3. Member of a hill tribe in the Coimbatore district; 4. A masquerade dance; |
| ஊரி | ūri n. <ஊர்-. 1. Species of Loranthus. See புல்லுருவி. உயர்மர முளைத்த வூரி போல (கல்லா. 37). 2. Conch; 3. Cloud; 4. Youth, juvenility; |
| ஊரிருக்கை | ūr-irukkai n. <ஊர்+. Land adjoining a village; ஊரைச்சார்ந்த இடம். ஊரும் ஊரிருக்கையும். (S.I.I.ii, 19). |
| ஊரிலிகம்பலை | ūr-ili-kampalai n. <id.+. கலி+கம்பலை. Village quarrel, tumult; ஊர்க்கலகம். (W.) |
| ஊரின்னிசை | ūr-iṉṉicai n. <id.+. Eulogistic poem describing the town of the hero in 50, 70 or 90 iṉṉicai-veṇpā verses; தலைவனூரை இன்னிசைவெண்பாக்களாற் சிறப்பிக்கும் பிரபந்த வகை. (இலக். வி. 825). |
| ஊரு | ūru n. <ūru. Thigh; தொடை. அவளைத்தன் னூருமிசை யேற்றி (கந்தபு. அயிராணிசோ. 7). |
| ஊருகால் | ūru-kāl n. <ஊர்-+. (W.) 1. Snail; நத்தை. 2. Conch; |
| ஊருசன் | ūru-caṉ n. <ūru-jā. Vaisya, reputed to have been born from Brahmā's thigh; வைசியன். (நிகண்டு.) |
| ஊருடை | ūruṭai n. cf. ஊகடன். Horse-radish tree. See முருங்கை. (மலை.) . |
| ஊருடைமுதலி | ūruṭai-mutali n. See முருங்கை. (அமுதாக. 162.) . |
| ஊருடையான் | ūr-uṭaiyāṉ n. <ஊர்+. Village accountant who has a record of land; ஊர்க்கணக்கன். (W.) |
| ஊருணி | ūr-uṇi n. <id.+ ஊண்-. Public drinking water tank in a village or town; ஊராருண்ணுநீர்நிலை. ஊருணி நீர்நிறைந்தற்றே (குறள், 215.) |
| ஊருத்தம்பம் | ūru-t-tampam n. <ūru+. Paralysis of the thigh; தொடையில் உண்டாகும் ஒருவகை வாதநோய். ஓங்கட லூருத்தமாட்சேபம் (தைலவ. தைல. 78). |
| ஊரெழுச்சி | ūr-eḻucci n. <ஊர்+. 1. Rising or gathering together of the citizens of a place, as for presenting complaints or making other representation to the authorities; ஊர்திரண் டெழுகை. (J.) 2. Riot, insurrection; |
| ஊரெறி - தல் | ūr-eṟi- v. intr. <id.+. To sack a village; ஊர்க்கொள்ளையிடுதல். (இறை, 1, பக். 18.) |
| ஊரெறிபறை | ūr-eṟi-paṟai n. <id.+. Drum used to be beaten by people of the desert tracts in their plundering expeditions; பாலை நிலத்துப்பறை. (இறை. 1, பக். 18.) |
| ஊரோசம் | ūr-ōcam n. <id.+ōjas. Wide-spread fame; பரந்த கீர்த்தி. ஊரோசம், வீடு பட்டினி. |
| ஊழ் 1 - தல் | ūḻ- 4 v. intr. To grow old; முதிர்தல். பெரும்பாம் பூழ்ந்து தோலுரிப்பனபோல் (சீவக. 1560). |
| ஊழ் 2 - த்தல் | ūḻ- 11 v. intr. 1. To grow old, pass the prime of life; முதிர்தல். காந்த ளூழ்த்துச் சொரிவபோல் (சீவக. 1742). 2. To decay, as flesh, as fruits; to become putrid; to be spoiled; to rot; to fade; 3. To stink; 4. To blossom; |
| ஊழ் 3 | ūḻ n. <ஊழ்2-. [M. ūḻ.] 1. That which is pristine, of long date; பழமை. ஊழ்படு காதலானை (சீவக. 1452). 2. Karma; 3. Fruit of karma, fruit of deeds committed in a former birth or births; 4. Rule, established usage, long standing custom; 5. Disposition, temper; 6. Time, turn, occasion; 7. Maturity; 8. End, completion, termination; 9. Hatred, enmity, malice; 10. Blossoming; 11. cf. என்றூழ். Sun; |
| ஊழ்கு - தல் | ūḻku- 5 v.tr. cf. உள்கு-. To meditate; தியானித்தல். புனிதன பங்கய மூழ்கி (கோயிற்பு. பாயி. 17). |
| ஊழ்த்தசை | ūḻ-t-tacai n. <உழ்2-+. Flesh; புலால். (பிங்.) |
| ஊழ்த்தல் | ūḻttal n. <id. 1. Flesh; இறைச்சி. (பிங்.) 2. Stench; 3. Hell; 4. Opportunity, seasonable time; |