Word |
English & Tamil Meaning |
|---|---|
| ஊழ்த்தனோய் | ūḻttaṉōy n. <ஊழ்த்தல்+. The rot, fatal distemper of sheep; ஆட்டின் ஈரல் நோய். (கால். வி.) |
| ஊழ்த்துணை | ūḻ-t-tuṇai n. <உழ்3+. Wife, as one's destined helpmate; மனைவி. (W.) |
| ஊழ்பாடு | ūḻ-pāṭu n.. <ஊழ்2-+. Coming to an end; முடிவுபடுகை. நின்மிதி யின்றி யூழ்பாடின்றி (மணி. 30, 37.) |
| ஊழ்முறை | ūḻ-muṟai n. <ஊழ்3+. Order of experiences resulting from the karma in previous births; வினைப்பயன்முறை. |
| ஊழ்மை | ūḻmai n. <id. Established rule, regulation; முறைமை. ஊழ்மையிற் கண்ணபுரான்கழல் வாழ்த்துமின் (திவ். திருவாய். 4,6,9). |
| ஊழ்விதி | ūḻ-viti n. <id.+. Inevitable result of deeds done in former births; பழவினைப் பயன். (W.) |
| ஊழ்வினை | ūḻ-viṉai n. <id.+. 1. Deed done by a soul in former birth, considered as the cause of the present life with all its fortunes; பழவினை. யாரே யூழ்வினை தீர்க்கிற்பார் (இரகு. தேனு. 35). 2. Attachment continued from birth to birth; |
| ஊழ்வினைப்பயன் | ūḻ-viṉai-p-payaṉ n. <id.+. Fruit of deeds in previous births; கரும்பலன். |
| ஊழல் | ūḻal n. <ஊழ்2-. [M. ūḻal.] 1. Dirt, mud, more; that which is putrid, nasty, as excrement; ஆபாசமுள்ளது. (W.) 2. Hell; 3. That which is decayed, spoiled, bad in quality; 4. Solvenliness; |
| ஊழலத்தி | ūḻalatti n. See ஊழலாற்றி. (W.) . |
| ஊழலாற்றி | ūḻalāṟṟi n. A medicinal tree; மரவகை. (தைலவ. தைல. 124.) |
| ஊழலி - த்தல் | ūḻali- 11 v. <ஊழல். (J.) intr. 1. To become spoiled, decayed, as meat, fruits; பதனழிதல். 2. To break down, as the constitution by disease; to grow thin; 3. To be dispirited; -tr. To loathe, to be greatly disgusted with; |
| ஊழற்சதை | ūḻaṟ-catai n. <id.+. Flabby flesh; பெருகித்தளர்ந்த சதை. Colloq. |
| ஊழனாற்றம் | ūḻaṉāṟṟam n. <id.+ நாற்றம். Offensive odour; தீநாற்றம். மோர் ஊழனாற்றமடிக்கிறது. Colloq. |
| ஊழனிலம் | ūḻaṉilam n. <id.+ நிலம். Miry, muddy land; சேற்றுநிலம். |
| ஊழி | ūḻi n. <ஊழ்2-. 1. Time of unversal deluge and destruction of all things, end of the world; பிரளயத்தால் உலகம் முடியுங் காலம். (சீவக. 1157.) 2. Aeon; 3. Very long time; 4. Life-time; 5. [M. ūḻi.] World; 6. Fate; 7. Regular order; |
| ஊழிக்காய்ச்சல் | ūḻi-k-kāyccal n. <ஊழி+. Epidemic fever, pestilence; தொற்றுக்காய்ச்சல். (W.) |
| ஊழிக்கால் | ūḻi-k-kāl n. <id.+. See ஊழிக்காற்று. 1. ஊழிக்காலு மாற்றலா திரியல்போன (கந்தபு. கடல்பாய். 3). |
| ஊழிக்காலம் | ūḻi-k-kālam n. <id.+. End of the ages; யுகாந்தகாலம். (சீவக. 274, உரை.) |
| ஊழிக்காற்று | ūḻi-k-kāṟṟu n. <id.+. 1. Destructive wind that prevails at the end of the world; யுகமுடிவிலுண்டாகுங் காற்று. 2. Poisonous vapour that causes epidemic diseases and pestilence; |
| ஊழித்தீ | ūḻi-t-tī n. <id.+. Submarine fire. See வடவாமுகாக்கினி. (பிங்.) . |
| ஊழிநாயகன் | ūḻi-nāyakaṉ n. <id.+. See ஊழிமுதல்வன். அழியா வூழிநாயகன் (கந்தபு. தெய்வ. 194). |
| ஊழிநீர் | ūḻi-nīr n. <id.+. Water which prevails at the last deluge which submerges the world; உலமுடிவிலுண்டாகும் சலப்பிரளயம். (W.) |
| ஊழிநோய் | ūḻinōy n. <id.+. Pestilence, supposed to be induced by a malignant demon; தொற்றுநோய். (W.) |
| ஊழிமுதல்வன் | ūḻi-mutalvaṉ n. <id.+. God, He who is from all eternity; கடவுள். ஊழி முதல்வ னுருவம்போல் (திவ். திருப்பா. 4). |
| ஊழியக்காரன் | ūḻiya-k-kāraṉ n. <ஊழியம்+. 1. Slave; அடியான். 2. Servant; |
| ஊழியம் | ūḻiyam n. cf. ஊழ். [T. ūDigamu, K. ūḻiga, M. ūḻiyam.] 1. Service due to a deity, a guru, or a superior by birth; natural obligation, obligation of a slave to his master; தொண்டு. மங்கையர்க் கூழியஞ்செய்வது (திருப்பு. 548). 2. Convict labour; |