Word |
English & Tamil Meaning |
|---|---|
| உறட்டலன் | uṟaṭṭalaṉ n. <உறட்டு-. Thin, lank person உடல்வற்றியவன். (W.) |
| உறட்டற்களி | uṟaṭṭaṟ-kaḷi n. <id.+. Sterile, clayey soil; வறண்ட களிமண் தரை. (W.) |
| உறட்டு 1 - தல் | uṟaṭṭu- 5 v. tr. caus. of உறண்டு. To dry, reduce, cause to wither, emaciate; வறட்டுதல். (W.) |
| உறட்டு 2 | uṟaṭṭu n. <உறண்டு-. Rugged uneven ground as dried mud which hurts the feet; கரம்பைநிலம். (J.) |
| உறட்டுக்கண் | uṟaṭṭu-k-kaṇ n. <உறுட்டு+. Squint eye; வக்கிரக்கண். Lic. |
| உறட்டுக்கை | uṟaṭṭu-k-kai n. <id.+. Left hand; இடக்கை. Loc. |
| உறட்டை | uṟaṭṭai n. cf. உறண்டை, 3. Bad, offensive smell, stench, as of a carcass, of bugs; துர்க்கந்தம். (J.) |
| உறட்டையடி - த்தல் | uṟaṭṭai-y-aṭi- v. intr. <உறட்டை+. To smell offensively; துர்க்கந்தம்வீசுதல். (J.) |
| உறட்டைவீசு - தல் | uṟaṭṭai-vīcu v. intr. See உறட்டையடி-. (J.) . |
| உறுண்டு - தல் | uṟaṇṭu- 5 v. intr. To become reduced, emaciated, by journeying, by want of sufficient food, by disease; வறளுதல். சாப்பாடில்லாமல் உறண்டிப்போனான். (J.) |
| உறண்டை | uṟaṇṭai n. <உறண்டு- (W.) 1. Annoying, harassing, vexing, mischievous or offensive sport, as pinching, pushing; தொந்தரவு செய்கை. 2. Sourness or coarseness of disposition; 3. cf. உறட்டை. Rank smell, as of bugs, of fish, of rancied ghee; |
| உறண்டைக்குநிற்றல் | uṟaṇṭaikku-niṟṟal n. <உறண்டை+. Disagreeing, dissenting; முரணுகை. (W.) |
| உறண்டையடி - த்தல் | uṟaṇṭai-y-aṭi- v. intr. <id.+. See உறட்டையடி-. (W.) . |
| உறண்டையாடு - தல் | uṟaṇṭai-y-āṭu- v. tr. <id.+. To annoy, harass; அலைக்கழித்தல். (W.) |
| உறண்டையிடு - தல் | uṟaṇṭai-y-iṭu- v. tr. <id.+. See உறண்டையாடு-. . |
| உறந்தை | uṟantai n. <உறையூர். Uṟaiyūr in Trichinopoly, an ancient capital of the Cōḻa. kingdom; உறையூர். சோழ ருறந்தை யவையத்து (புறநா. 39). |
| உறப்பு | uṟappu n. <உற-. Denseness, thickness, closeness; செறிவு. விறப்பு முறப்பும் வெறிப்புஞ் செறிவே (தொல். சொல். 347). |
| உறமுறையார் | uṟa-muṟaiyār n. <உறவு+முறையார், See உறவின்முறையார். . |
| உறல் | uṟal n. <உறு- [K. oṟal.] 1. Being near, coming, drawing near, approaching; அடைகை. உறற்பால வூட்டா கழியு மெனின் (குறள், 378). 2. Relationship; 3. Tractile sense, a property of the skin; |
| உறவன் | uṟavaṉ n. <உரவு. Relation; உறவுடையான். (சங். அக.) |
| உறவாக்கு - தல் | uṟavākku- v. tr. <id.+. To reconcile, conciliate; சமாதானப்படுத்துதல். (J.) |
| உறவாகு - தல் | uṟavāku- v. intr. <id.+. To become reconciled; சமாதானப்படுத்துதல். (J.) |
| உறவாடு - தல் | uṟavāṭu- v. intr. <id.+. 1. To be on terms of intimacy with one's relations; உறவுகொண்டாடுதல். 2. To be friends with; |
| உறவாளி | uṟavāḷi n. <id.+ ஆளி. Relation; உறவினன். |
| உறவி | uṟavi n. <உறு-. 1. Ant; எறும்பு. உறவி யோம்பி யொதுங்கியும் (சீவக. 3119). 2. Life, soul; 3. Smith's forge; 4. Relationship; 5. Worldly attachment; 6. Well; 7. Spring, fountain; 8. Prickly sesban. See மலை |
| உறவின்முறையார் | uṟaviṉ-muṟaiyār n. <உறவு+. Relations; பந்துக்கள். உறவின்முறையார்கள் பகையும் (குமரே. சத. 22). |
| உறவு | uṟavu n. உறு-. [M. uṟavu.] 1. Entering upon, commencing; உறுகை. யானையோதாட லுறவு (பழ. 16). 2. Relation, relationship; 3. Friendship, love, intimacy; 4. Desire; 5. Worldly attachment, opp. to துறவு; |
| உறவுகல - த்தல் | uṟavu-kala- v. intr. <உறவு+. 1. To form new relationships by intermarriage; புதுச்சம்பந்தம் ஏற்படுதல். 2. To be fiends; |