Word |
English & Tamil Meaning |
|---|---|
| உளர்ப்பு | uḷarppu n. <உளர்-. Stirring, shaking agitating; அலைக்கை. விரலுளர்ப் பவிழ்ந்த (திருமுரு. 198). |
| உளர்வு | uḷarvu n. <id. 1. Moving; அசைகை. 2. Playing a yāḻ; 3. Whirling, whiffling, turning; |
| உளவறி - தல் | uḷavaṟi- v. intr. உளவு+. To spy out the secrets of a persons, family or state, for some sinister object; துப்பறிதல். |
| உளவன் | uḷavaṉ n. <id. Spy; he who is in the secret; secret agent; துப்பாள். உளவனில்லாம லூரழியாது (குமரே. சத. 91). |
| உளவாடம் | uḷavāṭam n. Advance of money; முன்பணம். Loc. |
| உளவாள் | uḷavāḷ n. <உளவு+ஆள். Spy, male or female; துப்பாள். |
| உளவு | uḷavu n. prob. உள்2. [T. K. oḷavu, Tu. uḷavu.] 1. Secrecy, privacy; இரகசியம். உளவி லேயெனக் குள்ளவா றுணர்த்தின் (தாயு. எனக்கென. 19). 2. Secret, internal affair espied or ascertained by an emissary in disguise to be afterwards disclosed to others; 3. Spying, prying, espionage; 4. Spy, informer; 5. Means, method, expedient; 6. Real nature; |
| உளவுகாரன் | uḷavu-kāraṉ n. <உளவு+. See உளவன். . |
| உளறல் | uḷaṟal n. உளறு-. 1. Shouting, clamour, sound of many voices; பேரொலி. (பிங்.) 2. Incoherent speaking; |
| உளறு - தல் | uḷaṟu- 5 v. intr. cf. குழறு-. [M. uḷaṟu.] 1. To roar, shout, vociferate; ஆரவாரிதல். (பிங்.) 2. To clamour without sense, utter unmeaning vociferations, speak incoherently as through fear, talk blatantly; |
| உளறுபடி | uḷaṟu-paṭi n. <உளரு-+படு-. See உளறுபடை. Colloq. . |
| உளறுபடை | uḷaṟu-paṭai n. <id. +. id. Incoherence in speaking; பேச்சிற் குழறுகை Colloq. |
| உளறுவாயன் | uḷaṟu-vāyaṉ n. <id.+. Babbler, he that chatters; பிதற்றுவோன். ஊமைக் குளறுவாயன் உற்பாதபிண்டம். Colloq. |
| உளி 1 | uḷi n. [T. uli, K. M. Tu. uḷi.] 1. Chisel; தச்சுக்கருவிகளு ளொன்று. கூறுளி குயின்ற வீரிலை (நெடுநல். 119). 2. Battle-axe; 3. Burin, engraver's tool; 4. Barber's instrument for paring nails; |
| உளி 2 | uḷi cf. உழி. n. Place; In or at, a loc, ending; இடம். (பிங்.) -part.ஓர் ஏழனுருபு. (திருமுரு. 95.) |
| உளி 3 | uḷi part. 1. By or along, a particle having the force of an instr. ending; மூன்றாம் வேற்றுமைப் பொருள்படும் இடைச்சொல். (குறள், 545, உரை.) 2. An expletive suff.; |
| உளிக்காரம் | uḷikkāram n. Yellow orpiment. See அரிதாரம். (மூ. அ.) . |
| உளிக்கொம்பு | uḷi-k-kompu n. prob. உளி1+. Stump of a horn; விலங்கின் அடிக்கொம்பு. (W.) |
| உளித்தலைக்கோல் | uḷi-t-talai-k-kōl n. <உளி1+. Crowbar; இருப்புப்பாரை. எயின்சேரியி னுள்ளமாத ருளித்தலைக்கோல்கொடு (கந்தபு. வள்ளி. 28). |
| உளிப்பாரை | uḷi-p-pārai n. <id.+. See உளித்தலைக்கோல். (யாழ். அக.) . |
| உளியம் | uḷiyam n. Bear; கரடி. நாளுலா வெழுந்த கோள்வ லுளியம் (அகநா. 81). |
| உளிவை - த்தல் | uḷi-vai- v. intr. <உளி1+. To split wood with an iron tool; மரத்தை உளியிட்டுப் பிளத்தல். (யாழ். அக.) |
| உளு 1 | uḷu n. <உள்2. [M. uḷumbu.] 1. Wood-worm, wood-borer, wood-fretter; அரிக்கும் புழு. விண்ணுளு வுண்டென (சீவக. 1899). 2. That which is rotten; |