Word |
English & Tamil Meaning |
|---|---|
| உழுதூண் | uḻutūṇ n. < id.+ ஊண். Living by cultivating the land; பயிர்செய்து சீவிக்கை. வேளாண்மாந்தர்க் குழுதூ ணல்லது (தொல். பொ. 635). |
| உழுந்து | uḻuntu n. [T. uddulu, K. uddu, M. uḻunnu.] Black-gram. Phaseolus mungoglaber; தானியவகை. நெய்யொடு மயக்கிய வுழுந்து நூற் றன்ன (ஐங்குறு. 211). |
| உழுந்தோதனம் | uḻuntōtaṉam n. <உழுந்து+ ōdana. A preparation of food made of rice mixed with bruised black-gram and boiled together; உழுத்தம்பயற்றொடு கலந்தட்ட சோறு. (பதார்த்த. 1408.) |
| உழுநர் | uḻunar n. <உழு1-. Ploughmen; உழவர். கழனியுளுழுநர் வெள்ளமே (சீவக. 44). |
| உழுநிலம் | uḻu-nilam n. <id.+. Cultivable land; arable land; உழுதற்குரிய பூமி. |
| உழுபடை | uḻu-paṭai n. <id.+. Plough; கலப்பை. உழுபடை யூன்றுசான் மருங்கி னீன்றதன் பயனே (புறநா. 35, 25). |
| உழுமகன் | uḻu-makaṉ n. <id.+. Ploughman; உழவன். உழுமகற்குக் கேடினுரை (சிறுபஞ். 50). |
| உழுமுனை | uḻu-muṉai n. <id.+. Ploughshare; கலப்பைக்கூர். Loc. |
| உழுவம் | uḻuvam n. prob. id. Ant; எறும்பு. (W.) |
| உழுவல் | uḻuval n. cf. உழு1-. [K. uḻge.] 1. Quality, temper, disposition characteristic of a person or thing; குணம். (திவா.) 2. Love; |
| உழுவலன்பு | uḻuval-aṉpu n. <உழுவல்+. Love, esp. sexual love persevered in with constancy through seven successive births; எழுமையுந்தொடர்ந்த அன்பு. (தொல். பொ. 125, உரை.) |
| உழுவளைப்பு | uḻu-vaḷaippu n. <உழு1-+ Turnings in ploughing; உழவின் சால்வளைவு. (W.) |
| உழுவாங்கோல் | uḻuvāṅ-kōl n. <id.+ Goad for driving cattle when ploughing; உழவெருதைத் தூண்டுங் கோல். Loc. |
| உழுவான் | uḻuvāṉ n. <id. See உழு2. (சங். அக.) . |
| உழுவித்துண்போர் | uḻuvittuṇpōr n. <உழுவி-+உண்-. A division of the Vēḻāḻas who are owners of the land but who cause it to be cultivated by others, dist. fr. உழுதுண்போர்; வேளாளருள் பிறரைக்கொண்டு பயிர்செய்வித்துண்ணும் ஒரு வகையார். (தொல். பொ. 30, உரை.) |
| உழுவை | uḻuvai n. 1. Tiger; புலி. உழுவை...இருந்த தொத்தான் (சீவக. 2469). 2. A green seafish, Gobius ornatus; 3. A brown fresh-water fish. See நல்லதண்ணுழுவை. 4. A yellowish fish, found in fresh and back-waters. See குண்டலவுழுவை. 5. A sea-fish. See தும்பிலி. |
| உழை 1 - த்தல் | uḻai- 11 v. [M. uḻa.] intr. 1. To labour hard, toil, drudge; பிரயாசப்படுதல். உழைத்தாலுறுதியுண்டோதான் (திருவாச. 33,1). 2. To suffer hardship, to be afflicted; To earn; |
| உழை 2 | uḻai n. [M. uḻa.] 1. Place; இடம். உழைதங்கட் சென்றார்க்கு (நாலடி, 167). 2. Deer; 3. Petal of a flower; 4. Fourth note of the gamut; 5. A string of the yāḻ; A loc. ending; By the side of; |
| உழை | uḻai n. <usā. 1. One of the wives of Sūrya; சூரியன் மனைவிகளு ளொருத்தி. உருக்கொள் சாயையு முழையும் (பாரத. சம்பவ. 34). 2. Dawn; 3. Name of the daughter of Bāṇa; |
| உழைக்கலம் | uḻai-k-kalam n. <உழை2+. Collective term for various vessels of gold and silver which royalty takes into camp; பொன் வெள்ளி முதலியவற்றாற் செய்த ஆளும்பாத்திரங்கள். உயர்ந்தவுழைக்கலத்து (பெருங். உஞ்சைக். 38, 129). |
| உழைச்செல்வான் | uḻai-c-celvāṉ n. <id.+. One who has the care of a sick person as an attendant; nurse; நோயாளிக்குப் பக்கத்திருந்து மருந்துமுதலியன கொடுப்பவன். (குறள், 950.) |
| உழைத்துக்கொடு - த்தல் | uḻaittu-k-koṭu- v. intr. <உழை-+. 1. To earn and pay off, as one's debts; அம்பாதித்துக் கடன்முதலியன தீர்த்தல். (J.) 2. To support, as one's parents; 3. To labour in vain; |
| உழைப்பறி 1 - த்தல் | uḻai-p-paṟi- v. intr. prob. உழை-+. To struggle, labour under difficulties; வருந்தி முயலுதல். (W.) |
| உழைப்பறி 2 - த்தல் | uḻai-p-paṟi- v. intr. <உளை+. To wallow, flounder, roll in mire or in anything filthy; சேற்றிலுழலுதல். (W.) |
| உழைப்பாளி | uḻaippāḷi n. <உழைப்பு+ஆள்-. Industrious person, one who takes great pains; பிரயாசப்படுவோ-ன்-ள். |