Word |
English & Tamil Meaning |
|---|---|
| உழலைமரம் | uḻalai-maram n. <id.+. Block of wood suspended from the neck of a cow to prevent it from straying; மாட்டின் கழுத்துக்கட்டை. Loc. 2. See உழலை, 1. |
| உழலைமாடு | uḻalai-māṭu n. <id.+. Cow from whose neck a block of wood is suspended so as to impede its running and thus prevent its straying away; ஓடிப்போகாதபடி கழுத்தில் உழலைமரங் கட்டியுள்ள மாடு. |
| உழவடை 1 - த்தல் | uḻavaṭai- v. intr. <உழவு+அடை2-. To make over to another a piece of land for purposes of cultivation; உழுவதற்காக நிலத்தை ஒப்படைத்தல். (W.) |
| உழவடை 2 | uḻavaṭai n. <id.+. Right of cultivating land; நிலத்தின் குடிப்பாத்தியம். (C.G.) |
| உழவடைமிராசு | uḻavaṭai-mirācu n. <id.+. Occupancy right in respect of lands; குடிமிராசு. (C.G.) |
| உழவன் | uḻavaṉ n. <id. 1. Ploughman, agriculturist; உழுபவன். பயந்த விளைநிலை முள்ளு முழவன் (நாலடி, 356). 2. Member of the ploughing class in an agricultural tract; 3. Member of the šūdra caste; 4. Member of the cultivating division of the Vaišya caste; 5. Ploughing ox; |
| உழவாரப்படை | uḻavāra-p-paṭai n. prob. உழவு+ஆர்-+. See உழவாரம். உழவாரப் படை கையிலுடையான் (பதினெ. திருநாவுக். 2). |
| உழவாரம் | uḻavāram n. prob. id.+ id. Small hoe weeding or cutting grass; புற்செதுக்குங் கருவி. கையிற்றிகழுமுழவாரமுடன் (பெரியபு. திருநாவு. 77). |
| உழவீரம் | uḻavīram n. <id.+ ஈரம். Condition of the ground when it has as much moisture as is needed for ploughing; உழுதற்குத் தக்க ஈரம். |
| உழவு 1 | uḻavu n. <உழு-. [M. uḻavu.] 1. Ploughing; உழுகை. உழந்து முழவே தலை (குறள், 1031). 2. Agriculture, husbandry; |
| உழவு 2 | uḻavu n. <உழ-. Bodily exertion; சரீரத்தினாலுழைக்கை. மெய்ய துழவி னெதிர்புன்ன மாறாடி (பரிபா. 10, 103). |
| உழவுகட்டி | uḻavu-kaṭṭi n. <உழவு1+. Clods in a ploughed field; உழவிற் பெயரும் மண்கட்டி. (W.) |
| உழவுகட்டு - தல் | uḻavu-kaṭṭu- v. intr. <id.+. To take the lead in ploughing so as to mark the course, as done by the head team; முதற்சால்போதல். (J.) |
| உழவுகாடு | uḻavu-kāṭu n. <id.+. Lands that can be ploughed and brought under cultivation, opp. to கொத்துக்காடு; உழவுக்கேற்ற நிலம். (G. Sm. D. I, ii, 43.) |
| உழவுகாணியாட்சி | uḻavu-kāṇi-y-āṭci n. <id.+. Sole right to plough and cultivate a land; நிலத்தை உழுது பயிர்செய்யும் உரிமை. (I.M.P. NA. 154.) |
| உழவுகாலம் | uḻavu-kālam n. <id.+. Ploughing season; உழும்பருவம். |
| உழவுகுண்டை | uḻavu-kuṇṭai n. <id.+. Ox trained to the plough; உழவுமாடு. |
| உழவுகோல் | uḻavu-kōl n. <உழவு2+. 1. Ox-goad; தாற்றுக்கோல். (சங். அக.) 2. Horsewhip; |
| உழவுகோல்மாட்டு - தல் | uḻavu-kōl-māṭṭu- v. tr. <id.+. To thrust an ox-goad under a man's bent knees and over his arms, while his wrists are tied and drawn over his knees, as a punishment; உழவுகோலில்மாட்டித்தண்டித்தல். Loc. |
| உழவுசால் | uḻavu-cāl n. <உழு-+. Furrow; படைச்சால். உழவுசாலணிவீதிதோறூர்ந்து (இரகு. நாட்டுப். 13). |
| உழவுமழை | uḻavu-maḻai n. <id.+. Rain in sufficient quantity, to moisten the ground, and at the proper season, for ploughing and sowing; உழுதற்குவேண்டிய பருவமழை. |
| உழவெருது | uḻaverutu n. <id.+ எருது. Ploughing ox; உழுங் காளைமாடு. |
| உழவோன் | uḻavōṉ n. <id. Ploughman; உழவன். |
| உழற்சி | uḻaṟci n. <உழல்-. (W.) 1. Whirling, revolving; சுழற்சி. 2. Roamind, wandering; 3. Suffering, distress; |
| உழற்றல் | uḻaṟṟal n. <உழற்று-. Thirst; தாகம். எனக்கு உழற்றலாயிருக்கிறது. (W.) |
| உழற்றி | uḻaṟṟi n. <id. (W.) 1. Rolling, twisting, writhing with pain; சுழற்சி. 2. Great thirst; |
| உழற்று 1 - தல் | uḻaṟṟu- 5 v. caus. of உழல்-. tr. 1. To drive to and fro, cause to wander; அலையச்செய்தல். என்னை யவமே யுழற்றி (திருக்கோ. 100, உரை, அவ.) 2. To twist, whirl about; 3. To pass tediously, as time; To writhe, move the arms and legs about on account of pain; |