Word |
English & Tamil Meaning |
|---|---|
| உலக்கை 1 | ulakkai n. <உல-. End, ruin, disaster, death; அழிவு. பொருப் புலக்கையுற்றலமரவரிந்தவன் (பாரத. பதினெட். 50). |
| உலக்கை 2 | ulakkai n. [K. olake, M. ulakka.] 1. Pestle; தானியமுதலியன குற்றுங்கருவி. மிளகெறியுலக்கையின் (பதிற்றுப். 41). 2. Iron bar shaped like a pestle and used as a weapon in ancient warfare; 3. The 22nd nakṣatra. See திருவோணம். (பிங்.) |
| உலக்கை 3 | ulakkai n. Bulbous root of the long-rooted arum; வெருகன்கிழங்கு. (தைலவ. தைல. 84.) |
| உலக்கைக்கணை | ulakkai-k-kaṇai n. <உலக்கை2+. 1. Ferrule on the pestle; உலக்கைப் பூண். Loc. 2. Worn-out end of a pestle; |
| உலக்கைக்கழுந்து | ulakkai-k-kaḻuntu n. <id.+. End of a pestle inserted into the mortise, tenon; உலக்கைப்பிடி. |
| உலக்கைக்கொழுந்து | ulakkai-k-koḻuntu n. <id.+. Stupid fellow, whose wit is as blunt as the tenon of a pestle, or who is such a simpleton as to believe that the pestle is a sprout from the mortar-root; புத்திக்குறைவுள்ளவன். உலக்கைக்கொழுந்தும் குந்தாணிவேரும். |
| உலக்கைசாத்து - தல் | ulakkai-cāttu- v.tr. <id.+. To din a thing several times into a person's ears so as to make him comprehend it; அடிக்கடி சொல்லிச்சொல்லி அறிவுறுத்துதல். இவ்விஷயத்தை அவனிடம் உலக்கை சாத்த வேண்டியதாயிற்று. Cm. |
| உலக்கைசார்த்து - தல் | ulakkai-cārttu- v.tr. <id.+. To ruin, destroy; அழித்தல். (W.) |
| உலக்கைப்பாட்டு | ulakkai-p-pāṭṭu n. <id.+. Species of poetical composition in which the poet feigns women pounding grain and singing the praises of a hero; வள்ளைப்பாட்டு. (திவா.) |
| உலக்கைப்பாலை | ulakkai-p-pālai n. <id.+. Wedge-leaved ape flower, m.tr., Mimusops hexandra; பாலைமரவகை. (L.) |
| உலக்கைப்பிடங்கு | ulakkai-p-piṭaṅku n. <id.+. See உலக்கைக்கணை, 2. (J.) . |
| உலக்கையாணி | ulakkai-y-āṇi n. <id.+āṇi. Pin of a lock which passes into the hole of the key; பூட்டினடுவாணி. (W.) |
| உலககர்த்தா | ulaka-karttā n. <lōka+. God, the Maker of the world; கடவுள். |
| உலகங்காத்தாள் | ulakaṅ-kāttāḷ n. <id.+. =nīlī. Indian indigo, m. sh., Indigo feratinctoria; அவுரி. (மலை.) |
| உலகசஞ்சாரம் | ulaka-cacāram n. <id.+. Journey round the world; உலகஞ்சுற்றி வருகை. |
| உலகஞானம் | ulaka-āṉam n. <id.+. 1. Wisdom of the world; உலகத்தைப்பற்றிய அறிவு. 2. Secular knowledge; |
| உலகத்தார் | ulakattār n. <id. 1. People of the world; உலகிலுள்ளார். 2. Great men, men of eminence; 3. Worldly persons, opp. to விசுவாசிகள்; |
| உலகநடை | ulaka-naṭai n. <id.+. 1. Fashion, custom, usage; உலகத்தாரொழுக்கம். உலகநடை வேதநடைபோல அறநூல்களுட் கூறப்படுவதன்றி (குறள், 22, அதி. அவ.) 2. Colloquial language; |
| உலகநாதன் | ulaka-nātaṉ n. <id.+. God, Lord of the world; கடவுள். |
| உலகநீதி | ulaka-nīti n. <id.+. 1. Customs and usages of the world; உலகநடை. 2. Name of a well-known popular work on every day ethics mentioning categorically the "don'ts" or things to be guarded against in one's conduct in life; |
| உலகநூல் | ulaka-nūl n. <id.+ நூல். Secular literature, books dealing with the subject matter of knowledge relating to the world, dist. fr. அறிவுநூல்; இலௌகிக சாஸ்திரம். உலகநூலோதுவ தெல்லாம் (நாலடி, 140). |
| உலகநோன்பிகள் | ulaka-nōṉpikaḷ n. <id.+. Householders among Jains or Buddhists; சைனபௌத்தரில் இல்லறத்தார். உலக நோன்பிக ளொருங்குட னிட்ட (சிலப். 10, 24). |
| உலகநோன்பு | ulaka-nōṉpu n. <id.+. Observance of religious rites by householders among Buddhists and Jains; துறவாதுவிரதங்காக்கை. உலக நோன்பி னுயர்ந்தோய் (மணி. 5, 99). |
| உலகப்பற்று | ulaka-p-paṟṟu n. <id.+. Attachment to the world; பூலோகபாசம். |
| உலகப்பிரசித்தி | ulaka-p-piracitti n. <id.+. Universal renown; உலமெங்கும் பரந்தபுகழ். |