Word |
English & Tamil Meaning |
|---|---|
| எளி 1 - தல் | eḷi - 4 v. intr. <எளி-மை. To become feeble, low-spirited; எளிமையடைதல். பொருதிறல்வன்மைய திலனாயெளிந்தான் (கந்தபு. அக்கினிமுகா. 90). |
| எளி 2 - த்தல் | eḷi - 11 v. tr. caus. of எளி1- To cry down, disparage; தாழ்த்திக்கூறுதல். எளித்த லேத்தல் (தொல். பொ. 207). |
| எளிஞர் | eḷiar n. <எளி-மை. The destitute, the poor; எளியவர். |
| எளிதரவு | eḷitaravu n. <id.+. (W.) 1. Lowness, humility; தாழ்மை. 2. Indigence, poverty; |
| எளிதா[தரு] - தல் | eḷi-tā- v. tr. <id.+. To give easily; சுலபமாகத்தருதல். தாளையேதரமறி கிலாதெமக்கெளிதரு சிவப்பிரகாசற்கு (வைராக். சத. 2). |
| எளிது | eḷitu n. <id. 1. That which is easy of execution, or of acquisition; சுலபமானது. (வள்ளுவமா. 24.) 2. That which is low, despicable, trifling; |
| எளிமை | eḷimai n. 1. Ease, facility, condition of being easy to effect, or to acquire; சுலபம். அவர்பாடிய வெளிமை (பெரியபு. திருநாவுக். 275). 2. Despicableness, meanness; lowness of rank, of circumstances, or of character; 3. Poverty; 4. Weakness; 5. Faintness, depression of spirit; 6. Slavery; |
| எளியகுடி | eḷiya-kuṭi n. <எளி-மை+. 1. Poor, destitute family; ஏழைக்குடும்பம். 2. Family, low in rank; |
| எளியவன் | eḷiyavaṉ n. <id. See எளியன், 1. சிறுவிலை யெளியவ ருணவுசிந்தினோன் (கம்பரா. பள்ளி. 111). |
| எளியவிலை | eḷiya-vilai n. <id.+. Low price; தாழ்ந்தவிலை. (W.) |
| எளியன் | eḷiyaṉ n. <id. 1. Poor man; தரித்திரன். (திவா.) 2. Mean man; 3. Man of low caste; 4. Man easy of access; |
| எளிவா[வரு] - தல் | eḷi-vā- v. intr. <id.+. 1. To be easy of approach, சுலபமாதல். எளிவந்த வெந்தைபிரான் (திருவாச. 6, 15). 2. To be obtained easily; 3. To be low, undignified, abject; |
| எளிவு | eḷivu n. <எளி1-. Unaffected ease, graceful simplicity, accessibility, approach-ableness; சௌலப்பியம். உரலினோ டினைந்திருந்தேங்கிய வெளிவே (திவ். திருவாய். 1, 3, 1). |
| எளுமை | eḷumai n. <எளி-மை See எளிமை. எளிமை. (தொல். பொ. 76, உரை.) |
| எற்செய்வான் | eṟ-ceyvāṉ n. <எல்+. Sun, lit., day-maker; சூரியன். எற்செய்வான் மறைந்தனனே (சிலப். 7, 40). |
| எற்சோறு | eṟ-cōṟu n. <id.+. An ancient village cess; பழைய காலத்திலிருந்த ஒரு வரி. (S.I.I. i, 103.) |
| எற்பாடு | eṟ-pāṭu n. <id.+. 1. Afternoon; பிற்பகல். (தொல். பொ. 8, உரை.) 2. Sunrise, morning; |
| எற்புச்சட்டகம் | eṟpu-c-caṭṭakam n. <என்பு+. Body, lit., cage made of bones; உடல். (இறை. 1, உரை, 9.) |
| எற்றம் | eṟṟam n. <எற்று-. Determination, decision; மனத்துணிபு. ஏற்றமிலாட்டியென் னேமுற்றா ளென்று (கலித். 144). |
| எற்றற்பட்டை | eṟṟaṟ-paṭṭai n. <id.+. Basket with which water is baled by four or six persons; இறைகூடை. (J.) |
| எற்றன்மரம் | eṟṟaṉ-maram n. <id.+. A kind of oblong trough with a long handle, supported by three posts used to bale water in irrigation; நீரிறைக்குங் கருவிவகை. (J.) |
| எற்றி - த்தல் | eṟṟi- 11 v. intr. cf. <எற்று-. To take pity, have compassion; இரங்குதல். (திவா.) |
| எற்று 1 - தல் | eṟṟu - 5 v. [M. et't'u.] tr. 1. To strike, cuff, hit with the fist; அடித்தல். எற்றிய வயிற்றள் (கம்பரா. மாரீசன். 63). 2. To kick; 3. To butt, as an elephant; to dash against, as the waves of the sea; 4. To throw out, as water from a vessel; 5. To cut, cleave, rend; 6. To pierce, stab; 7. To kill; 8. To cast away, get rid of; 9. To snap, as a carpenter's line for marking a board; 10. To raise; - intr. 1. To cease; 2. To feel compassion; |
| எற்று 2 | eṟṟu n. <எற்று-. [M. et't'u.] Kicking, hitting, pushing, attacking; எற்றுகை. பந்தைக் காலால் ஓர் எற்று எற்றினான். |